به چشم سر نه در جا نه در مكان نه در حكم مقابل ، نه حالّ در مقابل ، رؤيتى از طريق علم چنان كه مىدانند موافق قرآن و قول سلف صالح بر آن وجه كه بو حنيفه و شافعى بمتابعت امير المؤمنين اثبات كرده‌اند قال عليه السّلام : لا أعبد ربّا لم أره ، لم تره العيون بمشاهدة العيان و لكن رأته القلوب بحقائق الايمان ، معروف بالآيات ، مشهور بالدّلالات ، لا يقاس بالنّاس ، و لا تدركه الحواسّ « 1 » ، اثبات رؤيت ؛ شيعت برين وجه كنند كه علىّ مرتضى نه چنان كه بلحسن اشعر ، و ابن الكلّاب و جهم صفوان ، و بو بكر باقلانى ، وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ . آنگه گفته است : « و فضيحت چهارم آنست كه : رافضى گويد : خداى تعالى خالق همهء اشيا نيست و آنجا كه مىگويد : اللَّهُ خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ « 2 » اين « كلّ » بمعنى « بعض » است و خود را با خداى تعالى در خلق افعال « 3 » شريك و انباز دانند و گويند « 4 » : كفر و ايمان بتوفيق و خذلان او نيست و همه بماست « 5 » و خداى را اندر آن مشيّتى

--> ( 1 ) - مجلسى ( ره ) در مجلد دوم بحار در باب نفى الرؤية از امالى صدوق و توحيد او مسندا و از احتجاج طبرسى مرسلا نقل كرده كه عبد اللّه بن سنان از پدرش روايت كرده كه بحضور ابو جعفر محمد باقر عليه السّلام شرفياب شدم و مردى از خوارج نيز بحضور آن حضرت رسيد و عرض كرد : يا ابا جعفر چه چيز را پرستش ميكنى ؟ فرمود : خداى را ، عرضه داشت او را ديده‌اى ؟ - فرمود : لم تره العيون بمشاهدة العيان و رأته القلوب بحقائق الايمان ، لا يعرف بالقياس و لا يدرك بالحواس ، و لا يشبه بالناس ، موصوف بالايات ، معروف بالعلامات ، لا يجوز فى حكمه ، ذلك اللّه لا إله الّا هو . راوى گويد : پس آن مرد بيرون رفت و ميگفت : اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ » ( طالب سند حديث بباب مذكور ص 112 چاپ امين الضرب رجوع كند ) . و شبيه به اين مضمون را صدوق ( ره ) در توحيد و امالى ، و سيد رضى ( ره ) در نهج البلاغه و ديگران نيز نقل كرده‌اند و مجلسى ( ره ) نيز در همان باب از بحار از ارشاد مفيد و احتجاج طبرسى نقل كرده كه اهل سير نقل كرده‌اند كه مردى بحضور امير المؤمنين آمد و عرضكرد : يا امير المؤمنين خبر بده به من از خداى ، پس امير المؤمنين او را فرمود : يا ويحك لم تره العيون بمشاهدة العيان و لكن رأته القلوب بحقائق الايمان ، معروف بالدّلالات منعوت بالعلامات ، لا يقاس بالناس ، و لا يدرك بالحواس ، پس آن مرد برگشت در حالتى كه ميگفت : اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ » . ( 2 ) - صدر آيهء 62 سورهء مباركهء زمر . ( 3 ) - ع ث ب : « خلق الافعال » . ( 4 ) - تعبير بصيغهء متكلم مع الغير باعتبار طايفه و فرقه است . ( 5 ) - ح د : « همه از ماست » .